The Sick Rose is een muzikale verkenning van kwetsbaarheid, verlangen en verborgen verval. De tekst, ontleend aan de poëzie van William Blake, bezit een intense gelaagdheid: schoonheid en corruptie bestaan naast elkaar, terwijl onschuld en ervaring onlosmakelijk met elkaar verweven zijn.

Het werk opent met zachte tonen in de lage stemmen, alsof zij opklinken uit een verre en beschaduwde ruimte. Vanuit dit ingetogen begin ontvouwt zich geleidelijk de muzikale textuur. In deze compositie voor SATB-koor speelt het contrast in klank en ruimte een centrale rol. Dissonanten ontstaan — niet louter als spanningsmiddel, maar als uitdrukking van innerlijke onrust en verborgen verstoring. De muziek verkent de grenzen van samenklank, soms schurend, soms zwevend, om zich vervolgens te verzamelen in een volle en dragende koorklank waarin emotie zich met stille onvermijdelijkheid openbaart.

De afwisseling tussen verstilling en intensiteit vormt het hart van het werk.  Wat aanvankelijk teer en bijna ongrijpbaar is, groeit uit tot een klankveld waarin de stemmen zich verenigen in één adem. Toch blijft onder het oppervlak een gevoel van broosheid aanwezig — alsof de roos, in al haar schoonheid, reeds het besef van haar eigen vergankelijkheid in zich draagt.

The Sick Rose nodigt uitvoerders en luisteraars uit om niet slechts de noten te zingen of te horen, maar om de spanning tussen licht en schaduw werkelijk te bewonen. In die spanning ontstaat betekenis. In kwetsbaarheid wordt verbinding gevonden.